Ήταν σίγουρος πως θυμόταν τη μέρα που πέρασε το κατώφλι, που έκανε 17 βήματα και ξάπλωσε σε αυτό το κρεβάτι. Η αίσθηση που είχε το αριστερό του μάγουλο πάνω στο μαξιλάρι ήταν πραγματική, πότε ήταν μαλακό και τον ανακούφιζε, πότε έκαιγε από τις σκέψεις του, βάραινε, γινόταν τραχύ, του έγδερνε το δέρμα, και πότε ήταν …
Author Archives: antoniatrikalioti
Πες και κανένα όχι
-Που λες φίλε μου, έτσι κατέληξα εδώ.Πόσα χρόνια μιλάω σ’ αυτή την ρομποτική σκούπα, ούτε που έχω ιδέα. Πόσες φορές της έχω πει αυτή την ιστορία, κι όσες άλλες ενδιαφέρουσες ή μη είχα ζήσει στη ζωή μου. Ξέρει τα γκομενικά μου μέχρι και τι βαθμό έγραψα στη φυσική της πρώτης λυκείου. Αν ήταν προγραμματισμένη διαφορετικά …
Η κακλοσύνη σου μου φέρνει ναυτία
Ο γυμνός παπαγάλος έμοιαζε με ανθρώπινο έμβρυο διασταυρωμένο με μαδημένο κοτόπουλο. Ήταν η τρίτη βδομάδα που βρισκόταν μαζί μας, έχω αρχίσει να ξεχνάω το γυαλιστερό πράσινο πούπουλό του. Είναι καθαρόαιμος μας είπαν, νέος, υγιέστατος και τόσο παρθένος όσο η ζούγκλα του Αμαζονίου που ζούσε. Οποιαδήποτε αντίδρασή του σε ουσίες θα ήταν αμιγώς αποτέλεσμα της χημείας …
Συνεχίστε την ανάγνωση του «Η κακλοσύνη σου μου φέρνει ναυτία»
Φακός
Θα πίστευε κανείς πως μια προσωπογραφία με οποιαδήποτε τεχνική χρειάζεται απαραίτητα να πληροί συγκεκριμένες προδιαγραφές στις αναλογίες και τις διαστάσεις της. Πρέπει να αφιερώνεται στο πρόσωπο του θέματος, κι αυτό μαζί ίσως με το πάνω μέρος του κορμού, να καταλαμβάνει το 70% του καμβά. Θα μπορούσε να φαίνεται κι ολόκληρο το άτομο αλλά και πάλι …
Δώστε εσείς τον τίτλο
Θυμάσαι τον εαυτό σου, καθιστή, σκυμμένη πάνω από ένα βιβλίο στο δωμάτιο σου, με τα μάτια καρφωμένα σ’ έναν πίνακα ή σ’ έναν δάσκαλο σε ένα τεράστιο αμφιθέατρο ή σε μια μικρή αίθουσα, μπροστά από μια οθόνη στη δουλειά ή στο σπίτι σου. Πάντα όμως σε καθιστή θέση. Πάντα έτσι σκεφτόσουν, έτσι μάθαινες, έτσι εξελισσόσουν, …
Τσάντα versus Καπέλο
Ήταν ένα από εκείνα τα συνηθισμένα βράδια μου, εκεί γύρω στα 20 που έπρεπε απαραιτήτως να ξημερώσει για να επιστρέψω σπίτι, που πίστευα πως ο ύπνος είναι χαμένος χρόνος, κι όντως δεν τον χρειαζόμουν. Έβγαινα με απογευματινούς φίλους για καφέ και χαλαρό ποτό, περνούσα από ένα άσχετο πάρτυ που δε θυμόμουν καν ποιος με κάλεσε …
Definitely not my type
Θυμάσαι αυτό το μενταγιόν; εσύ μου το ‘χες δώσει. Είχαμε πάει από νωρίς στην παραλία, ήταν η δεύτερη ή η τρίτη φορά που βρισκόμασταν; Άραγε πόσες μέρες περάσαμε όλες κι όλες μαζί; ήταν δέκα; Θα μπορούσε κανείς να μετρήσει τις ώρες, τις στιγμές. Είναι σίγουρα λιγότερες κι απ’ αυτές που περνάς με τον ίδιο υπάλληλο …
Αποσφαλμάτωση Τώρα
Ήμουν από εκείνους τους ανθρώπους που πάντα άρεσαν οι μεγάλες αλλαγές αλλά ποτέ δεν τις έκαναν. Κάθε τόσο που αισθανόμουν αυτή την ανάγκη, έκανα μια κίνηση που η πιθανότητα να οδηγήσει σε ριζική αλλαγή στη ζωή μου ήταν υπαρκτή, αλλά δεν ξεπερνούσε έναν δείκτη πραγματοποιησιμότητας που είχα καλά υπολογισμένο κι εξίσου καλά, κι από μένα …
Ναι κι εγώ σ’ αγαπάω
Έλα μέσα, ναι εδώ είμαστε πάλι. Θα πατήσω εγώ το κουμπάκι. Μη γαβγίσεις! Ναι, κι εγώ σ’ αγαπάω! Πέντε όροφοι… είναι αρκετοί; Θα μπορούσαν να ήταν και πολύ λιγότεροι. Έχω δει και ισόγεια. Ευτυχώς έτυχε να επιλέξω αυτόν, και τώρα μπορούμε να διανύσουμε μαζί αυτούς τους πέντε ορόφους, με αυτό το αργό ασανσέρ. Είναι αρκετοί; …
Κοινή ζωή
Έξι χρόνια, έξι ολόκληρα χρόνια ήμουν εκεί, μαζί του, εγκλωβισμένη σε αυτά τα λίγα τετραγωνικά γης, περικυκλωμένη από θάλασσα. Την μέρα καθισμένη κάτω από έναν άθλιο ξερό, αλλά μοναδικό φοίνικα και τις βροχερές νύχτες μέσα σε εκείνη τη σκοτεινή αποπνικτική σπηλιά. Εκείνος ψάρευε και επιβιώναμε, όμως για αντάλλαγμα έπρεπε να ακούω τις θεωρίες του για …
Thoughts of burned cells 